Ruiny kościoła pw. Zwiastowania NMP i klasztoru karmelitów bosych w Zagórzu

Do dzisiejszego wpisu przymierzałem się bardzo długo i w końcu podjąłem decyzję. To bardzo ważny dla mnie punkt na mapie Polski, moje Magiczne Miejsce, które poznałem po raz pierwszy podczas wakacji w 1994 roku, a po raz drugi odwiedziłem w roku ubiegłym. Tym miejscem są ruiny kościoła pw. Zwiastowania NMP i klasztoru karmelitów bosych w Zagórzu. Tu niezwykłe jest wszystko – zachowana architektura, malowniczość położenia w zakolu rzeki Osławy, pasjonująca historia obfitująca w sytuacje tragiczne i dramatyczne, wreszcie tajemniczość, jaka towarzyszy ruinom i dzięki której powstały legendy z nimi związane. Budowa kompleksu, w skład którego wchodziły m.in.: kościół pw. Zwiastowania NMP, klasztor, dom gościnny, budynki gospodarcze, szpital oraz mury z basztami i bramą, trwała około 30 lat, począwszy od 1700 roku. Dość szybko obiekty uległy częściowemu zniszczeniu – najpierw w wyniku walk obronnych konfederatów barskich z wojskami rosyjskimi w 1772 roku, a 50 lat później w wyniku pożaru. Kasata klasztoru w 1831 roku spowodowała opuszczenie kompleksu, który od tego czasu, przez wiele lat, popadał w ruinę. Powojenne plany jego odbudowy (w latach 50. XX wieku) nie udały się; jeszcze niedawno przeprowadzono prace porządkowe, założono ogród, udostępniono do zwiedzania kościelną wieżę (montując na niej schody i taras widokowy), a podczas ubiegłorocznej wizyty mogłem zobaczyć także prace budowlane przy domu gościnnym. Czy przez to zagospodarowanie zagórskie ruiny straciły swoją magię? Nie jest to już zapomniane miejsce, ale… magia pozostała. By dowiedzieć się więcej na jej temat zachęcam do lektury mojej ostatniej książki pt. Moje Magiczne Miejsca: Polska. Przewodnik osobisty. I, oczywiście, do odwiedzin Zagórza i jego ruin.

  • Miejsce: Zagórz, gm. Zagórz, pow. sanocki, woj. podkarpackie
  • Wyznanie: rzymskokatolickie
  • Diecezja:
  • Dekanat: 
  • Kalendarium: 1700-1730 – budowa; 1772 – zniszczenia podczas obrony przez konfederatów barskich przed wojskami rosyjskimi; 1822 – zniszczenia w wyniku pożaru; 1831 – opuszczenie klasztoru przez zakonników; 2011-2019 – prace porządkowe i założenie ogrodu
  • Stan: bdb
  • Możliwość zwiedzania: tak (częściowo)
  • Inne: wpisane do rejestru zabytków 11.12.1967 pod numerem A-69, 24.08.1989 pod numerem A-161, 16.05.2012 pod numerem A-803
  • Źródła: Tomasz Stochmal, Moje Magiczne Miejsca: Polska. Przewodnik osobisty, Wyd. STOTOM 2021; mapy.zabytek.gov.pl, OpenStreetMap
  • Zdjęcia wykonane: 2021-07-16


Skomentuj

Wprowadź swoje dane lub kliknij jedną z tych ikon, aby się zalogować:

Logo WordPress.com

Komentujesz korzystając z konta WordPress.com. Wyloguj /  Zmień )

Zdjęcie z Twittera

Komentujesz korzystając z konta Twitter. Wyloguj /  Zmień )

Zdjęcie na Facebooku

Komentujesz korzystając z konta Facebook. Wyloguj /  Zmień )

Połączenie z %s

Ta witryna wykorzystuje usługę Akismet aby zredukować ilość spamu. Dowiedz się w jaki sposób dane w twoich komentarzach są przetwarzane.