Cerkiew pw. Wniebowstąpienia Pańskiego w Uluczu

Indywidualny odbiór odwiedzanych miejsc zależy od wielu czynników – stopnia znajomości ich historii, indywidulanego samopoczucia, towarzyszących w podróży osób, czy pogody. Ten ostatni czynnik miał ogromny wpływ na fantastyczną wycieczkę śladami cerkwi Doliny Sanu. Odwiedziliśmy kilka miejscowości, a zdążaliśmy do Ulucza, by zobaczyć tamtejszą cerkiew pw. Wniebowstąpienia Pańskiego. Co ma do tego pogoda? Otóż, gdy dojechaliśmy na parking dla turystów niebo zasnute było chmurami, dało się odczuć przysłowiową ciszę przed burzą. Nie wspomnę o pewnym pośpiechu, by zdążyć przed nadciągającą ulewą, ale owa cisza, w której wspinaliśmy się na wzgórze Dubnyk, osłonięte drzewami i w której podziwialiśmy cerkiew ulucką z pewnością miały wielki wpływ na jej odbiór. A jest to miejsce niezwykłe ze wspaniałym zabytkiem. Zbudowano go w 1659 roku, czego dowiodły szczegółowe badania dendrologiczne, wcześniej bowiem sądzono, iż powstała w latach 1510-1517. Cerkiew wchodziła w skład monastyru bazyliańskiego, obok zabudowań klasztornych i dwóch drewnianych wież (jedna z nich była bramą i dzwonnicą). Niestety, mury okalające monastyr rozebrano w 1947 roku, podobnie jak jedną z wież (druga spłonęła tuż przed II wojną światową); wówczas także zdjęto blachę pokrywającą gont na dachu, co spowodowało powolne niszczenie wnętrza obiektu. Na szczęście cerkwią, która przestała służyć celom sakralnym w 1925 roku (wtedy mieszkańcy zbudowali nową, większą), zainteresowało się Muzeum Budownictwo Ludowego w Sanoku – wykonano szereg napraw i remontów ratujących zabytek (wpisany do rejestru dopiero w 1992 roku). Wewnątrz zachowała się polichromia z lat 1682-1683, a ikonostas został przeniesiony w 1997 roku do skansenu w Sanoku. Ważną i dość obszerną częścią fotograficznej galerii cerkwi uluckiej jest otaczający ją cmentarz, na którym chowano m.in. ludzi zmarłych na cholerę w czasie I wojny światowej. Otaczające cerkiew nagrobki i krzyże na wzgórzu tworzą niesamowity, wręcz mistyczny klimat – wyobraźcie więc sobie ciszę przed burzą, tylko ten klimat potęgującą… A jeśli do tego dodamy jeszcze legendy związane z budową cerkwi (jak tę, według której zamierzano ją zbudować nie na, lecz pod wzgórzem i tam składowano materiał, który trzykrotnie, w cudowny sposób, przemieszczał się nocami na szczyt wzgórza, gdzie ostatecznie obiekt powstał) i po prostu piękno drewnianego budownictwa, to już wiecie, że cerkiew w Uluczu jest miejscem wyjątkowym, które po prostu trzeba odwiedzić.

  • Miejsce: Ulucz, gm. Dydnia, pow. brzozowski, woj. podkarpackie
  • Wyznanie: greckokatolickie
  • Diecezja:
  • Data budowy: 1659; XIX – prace remontowe; 1958 i 1961-1964 – prace remontowe i konserwacyjne
  • Stan: bdb
  • Możliwość zwiedzania: tak (po uzgodnieniu)
  • Inne: wpisana do rejestru zabytków 14.02.1992 pod numerem A-268 razem z cmentarzem); obecnie filia Muzeum Budownictwa Ludowego w Sanoku
  • Źródła: Wikipedia; Robert Bańkosz, Cerekwie Szlaku Ikon, Wydawnictwo Arete, Krosno 2010; nid.pl, OpenStreetMap
  • Zdjęcia wykonane: 2021-07-18


Skomentuj

Wprowadź swoje dane lub kliknij jedną z tych ikon, aby się zalogować:

Logo WordPress.com

Komentujesz korzystając z konta WordPress.com. Wyloguj /  Zmień )

Zdjęcie na Google

Komentujesz korzystając z konta Google. Wyloguj /  Zmień )

Zdjęcie z Twittera

Komentujesz korzystając z konta Twitter. Wyloguj /  Zmień )

Zdjęcie na Facebooku

Komentujesz korzystając z konta Facebook. Wyloguj /  Zmień )

Połączenie z %s

Ta witryna wykorzystuje usługę Akismet aby zredukować ilość spamu. Dowiedz się w jaki sposób dane w twoich komentarzach są przetwarzane.